Neen. Een waterbed heeft geen eigen golfbeweging. Zeeziekte is een reactie van het evenwichtsorgaan, dat niet overweg kan met de deining van een boot, gecombineerd met de bewegingsloze horizon. Natuurlijk doet dat fenomeen zich niet voor in een bed.

Moderne waterbedden zijn goed gestabiliseerd en zorgen dat de matras zich perfect aanpast aan het lichaam en geen storende bewegingen optreden

Zeeziekte is, evenals wagen-, lucht- en ruimteziekte een bewegings"ziekte. Voor het optreden van de "ziekte" is beweging dus noodzakelijk. Bewegingsziekte" wordt in hoofdzaak gekenmerkt door de verschijnselen : duizeligheid, misselijkheid, braken, bleke gelaatskleur, zweten, beklemming tot angst. Daarnaast treden ook nevenverschijnselen op: hoofdpijn, geeuwen en slaperigheid, zuchten en hyperventilatie en vaak verlies van interesse in de omgeving..

Bewegingsziekte

De slaperigheid, de afnemende werklust en de futloosheid maken de inzetbaarheid van de patiënt beperkt. Het mechanisme dat bij het ontstaan van deze verschijnselen een rol speelt is nog duister.

Bij het tot stand komen van bewegingsziekte spelen drie factoren een rol:

    * de sterkte van de prikkel,

    * de duur van de prikkel,

    * de individuele gevoeligheid van de patiënt.

Tot ongeveer 1960 werd aangenomen dat bewegingsziekte werd veroorzaakt door overprikkeling van het evenwichtsorgaan. Thans opteert men eerder voor de zogenaamde "zintuig - conflict - theorie".
Positie en beweging van het menselijk lichaam worden waargenomen door:

    * het evenwichtsorgaan

      (de 3 halfcirkelvormige kanalen, die de houding van het hoofd aangeeft in de ruimte),

    * de ogen,

    * de gevoelige zenuwuiteinden in spieren, pezen en gewrichten.

Registreren deze waarnemende organen niet hetzelfde, dan treedt het "conflict" op. Zo wordt men in de kajuit eerder zeeziek dan aan dek en wordt men lezend in de auto sneller wagenziek dan wanneer men met de bestuurder meekijkt.

Het evenwichtsmechanisme

Het evenwicht wordt bepaald door:

    * het labyrinth (de oren)

    * de visus (de ogen)

    * de proprioreceptoren

      (kleine computers gelegen in de gewrichten, die de ruimtelijke ordening aangeven).

De hersenen centraliseren de informatie die zij ontvangen van deze 3 bronnen. Wat de ogen waarnemen moet dus kloppen met wat het labyrinth en het locomotorisch stelsel gewaarworden.